Esta bruja la hice con Vanesa para hacer un regalo, dijo que le encantaba aunque con lo fea que es no me lo puedo creer
domingo, 20 de junio de 2010
bruja
Esta bruja la hice con Vanesa para hacer un regalo, dijo que le encantaba aunque con lo fea que es no me lo puedo creer
jueves, 10 de junio de 2010
flores de cuero
domingo, 6 de junio de 2010
broches de cuero
jueves, 27 de mayo de 2010
jueves, 20 de mayo de 2010
cinturon
jueves, 13 de mayo de 2010
bolso
viernes, 7 de mayo de 2010
máscara hindú
jueves, 6 de mayo de 2010
viernes, 30 de abril de 2010
cinturón
lunes, 26 de abril de 2010
alumnas taller
lunes, 19 de abril de 2010
casaca
miércoles, 14 de abril de 2010
jueves, 8 de abril de 2010
Pintura
brujas
jueves, 1 de abril de 2010
Expo Narón

Acabo de llegar de la Expo Narón, estoy un poco cansada y con frio pero tambien contenta por el éxito, aunque no hubo mucha gente, pasamos un día agradable, hay expositores de todos los sectores y algunos con verdaderas obras de arte. Ya pasaré fotos cuando se acabe, ahora os dejo unas de mi stand que aunque pequeñito quedó muy cuco. Estoy viendo y las fotos salieron un poco borrosas pido perdón. Saludos
miércoles, 24 de marzo de 2010
viernes, 12 de marzo de 2010
jueves, 4 de marzo de 2010
viernes, 26 de febrero de 2010
filosofando
Dicía o poeta mejicano Octavio Paz:
“A artesanía non quere durar milenios, nin está posuída pola présa de morrer pronto. Transcorre cos días, flúe connosco, desgastar aos poucos, non busca a morte nin a nega: acéptaa. Entre o tempo sen tempo do museo e o tempo acelerado da técnica, a artesanía é o latexado de tempo humano. É un obxecto útil pero tamén fermoso; un obxecto que dura, pero que se acaba e resígnase a acabarse; un obxecto que non é único como a obra de arte e que pode ser reemplazado por outro obxecto parecido pero non idéntico. A artesanía ensínanos a morrer e así nos ensina a vivir”.
“A artesanía non quere durar milenios, nin está posuída pola présa de morrer pronto. Transcorre cos días, flúe connosco, desgastar aos poucos, non busca a morte nin a nega: acéptaa. Entre o tempo sen tempo do museo e o tempo acelerado da técnica, a artesanía é o latexado de tempo humano. É un obxecto útil pero tamén fermoso; un obxecto que dura, pero que se acaba e resígnase a acabarse; un obxecto que non é único como a obra de arte e que pode ser reemplazado por outro obxecto parecido pero non idéntico. A artesanía ensínanos a morrer e así nos ensina a vivir”.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)










